Forwarded message 🌾 “गावात रुग्ण, शहरात सुविधा : मधेच अडकलेले आपले आरोग्य!”

“कोण म्हणतं भारत पुढे जातोय?

गावात एखादा आजारी पडला, तरी अजूनही पहिला प्रश्न असतो – ‘दवाखान्यात कसं न्यायचं?’ 🚶‍♂️💊”

जागतिक आरोग्य दिन २०२६, ७ एप्रिल. या वर्षाचं घोषवाक्य – “Together for health. Stand with science.” म्हणजेच, आरोग्यासाठी एकत्र या आणि विज्ञानाच्या बाजूने उभे रहा – असं WHO सांगतंय.�

मनाला हा विचार भिडत होता आणि तेवढ्यात गावाकडची एक घटना मला पुन्हा पुन्हा आठवू लागली.

घरी गेलो तेव्हा वडील दोन दिवसांपासून तापाने व अशक्तपणाने त्रस्त होते.

त्यांच्या सवयीप्रमाणे, “काही नाही, जाईल आपोआप” म्हणत ते दवाखान्याकडे जाणं मुद्दाम टाळत होते.

मी घरी पोचलो आणि घाईघाईने त्यांना म्हणालो,

“बस झाले प्रयोग, आता दवाखान्यात जायलाच हवं.”

तालुक्याचा सरकारी दवाखाना ९ किमीवर.

रात्रीची वेळ, रस्त्यावर धावणारी दुचाकी आणि गेल्यावेळी मला लागलेला दीड तास आठवून,

त्या क्षणी मी जवळच्या खाजगी डॉक्टरकडे नेण्याचा निर्णय घेतला.

हा डॉक्टर अनेक वर्षांपासून रुग्ण बघतोय.

मी पोचलो, त्यांनी शांतपणे चौकशी केली, तपासणी केली आणि diagnosis दिला – उष्माघात.

वडिलांनी आधीच तो अंदाज बांधलेला.

तरीही पुढची ट्रीटमेंट सुरू झाली.

ज्या डॉक्टरांवर मी नेहमी टीका केली,

त्यांच्याकडे त्या क्षणी मला “या भागात काहीच नसण्यापेक्षा, किमान पहिले उपचार तरी मिळतात” हा वेगळाच पैलू दिसू लागला.

थोड्याच वेळात दोन पेशंटना सलाईन व गोळ्या दिल्या.

दोघांकडून मिळून १००० रुपये.

अर्ध्या तासात एवढी कमाई…

एका क्षणी मनात आले,

“मी BAMS केला असता, तर इथे दिवसाला १० हजार कमावू शकलो असतो,

वडिलांसोबत गावात राहिलो असतो,

आणि या लोकांसाठी काहीतरी करू शकलो असतो…”

त्या विचाराने एक वेगळीच खंत मनात घर करून बसली.

तेवढ्यात तिथलाच एक जेष्ठ गृहस्थ – बहुदा ग्रामपंचायत सदस्य – दवाखान्यात आले.

थोडेसे आजारी, डोके दुखतंय, गळा दुखतोय अशा तक्रारी.

डॉक्टर शांतपणे त्यांचे प्रश्नही समजून घेऊ लागले.

शेजारी एक आजी देखील आली होती.

सकाळपासून वीट, माती, मजुरी मोहफुल वेचुन करून कदाचित १००–१५० रुपये मिळवले असतील.

पण संध्याकाळपर्यंत तेच पैसे सलाईन आणि औषधांवर खर्च करावे लागले.

दिसायला साधी, थकलेली, पण जगण्यासाठी झगडणारी ती आजी…

आणि हातात bp मशीन आणि Google Pay असलेला डॉक्टर…

या दोघांच्या मध्ये मला संपूर्ण ग्रामीण आरोग्य व्यवस्था दिसली.

मी इकडे-तिकडे पाहताना भिंतीवर लावलेलं एक सर्टिफिकेट दिसलं –

“Diploma in Electro Homoeopathy – External”.. बहस्त शिक्षण घेतले...हे उपचार करू सतत का 

ते बघून मनात पुन्हा एकदा धक्का बसला.

मी विचार करू लागलो –

मी सुशिक्षित, समाजाचा घटक म्हणून काय केलं?

एवढ्या वर्षात गावासाठी एकही ठोस पाऊल उचललं का?

कमीत कमी एवढं तरी केले असते, की या भागात दर्जेदार आरोग्य सुविधा उभ्या राहण्यासाठी प्रयत्न तरी केले असते…

डॉक्टर बाहेरून आलेले असले तरी,

त्यांनी इथे घर केलं, मालमत्ता केली,

लोकांमध्ये मिसळले, त्यांचा विश्वास जिंकला,

आणि सगळ्यात महत्त्वाचं –

या भागातील लोकांच्या आरोग्य प्रश्नांवर आपलं काही तरी योगदान दिलं.

मी मात्र, शिक्षणाच्या नावाखाली गावापासून, समस्येपासून आणि जबाबदारीपासून दूर पळालोय असंच वाटलं.

वडिलांची ट्रीटमेंट झाली.

मी ऑनलाईन पाचशे रुपये ट्रान्सफर केले, पावतीही घेतली.

पण माझ्या मनात एक प्रश्न गडद होत गेला –

“ज्याला सरकारी दवाखान्यात १० रुपयांत उपचार मिळू शकतो,

त्यासाठी गावकरी ५०० रुपये देऊन खाजगी डॉक्टरकडे जाण्यास का मजबूर होतात?”

आपल्या ग्रामीण भागातील वास्तव इथेच उघड होतं –

सरकारी दवाखाना आहे, पण गावापासून दूर आहे.

सुविधा कागदावर आहेत, पण लोकांच्या विश्वासात नाहीत.

डॉक्टर आहेत, पण त्यांना भेटण्यासाठी वेळ, प्रवास आणि धीर लागतो.

गरीब कुटुंब आहे, पण खिशातून निघणारे ५०० रुपये रोख देण्याशिवाय पर्याय नाही.

आणि या परिस्थितीला फक्त सरकार वा प्रशासन जबाबदार नाही.

त्यात भाग आहे –

गावकऱ्यांच्या चुकीच्या सवयींचा,

स्थानिक प्रशासनाच्या निष्क्रियतेचा,

आणि माझ्यासारख्या सुशिक्षित लोकांच्या गप्प बसण्याचाही.

आरोग्य हा हक्क आहे, लक्झरी नाही.

दर्जेदार आरोग्य सेवा ही प्रत्येकाच्या दाराशी, परवडेल अशा किंमतीत पोचायला हवी.

आज जगात “One Health”, “Stand with Science” असं बोललं जातं –

मानव, प्राणी आणि पर्यावरण यांचं एकत्रित आरोग्य महत्वाचं आहे असं WHO सांगतं.�

पण आपल्या गावात अजूनही साध्या तापासाठी लोकांना जीव, पैसा आणि वेळ तिघांवर जुगार खेळावा लागतो.

कदाचित माझं हे सगळं अनुभवाधारित, वैयक्तिक मत आहे.

मी दोन दिवसांचा पाहुणा असल्याने काही गोष्टी मी चुकीच्या नजरेतूनही पाहत असेन.

पण एक प्रश्न मात्र कायम राहतो –

“आपण खरोखर आरोग्यासाठी ‘एकत्र’ उभे आहोत का,

की फक्त ७ एप्रिलला पोस्ट टाकून World Health Day साजरा करतोय?”

🙏 तुमच्यासाठी छोटा पण गंभीर प्रश्न

तुमच्या गावात खरोखर दर्जेदार, विश्वासार्ह आरोग्य सुविधा आहेत का?

तुमच्या आई–वडिलांना रात्री अचानक काही झाले, तर ३० मिनिटांत डॉक्टर मिळतील याची खात्री आहे का?

आपण सुशिक्षित म्हणून, गावाचं लेकरं म्हणून, यात आपलं काही योगदान देऊ शकतो का?

👉 चला, किमान आज तरी एक ठरवूया –

आपल्या गावातील आरोग्य सुविधा कशा सुधारता येतील यावर ग्रामसभेत आवाज उठवू.

जवळच्या सरकारी दवाखान्यावर विश्वास निर्माण होण्यासाठी डॉक्टर, अधिकारी आणि लोक यांना जोडण्याचा प्रयत्न करू.

सोशल मीडियावर फक्त तक्रार न करता, समाधानाचं एखादं छोटं पाऊल तरी उचलू.

जर तुम्हालाही हे वास्तव आपल्या गावासारखं वाटत असेल,

तर ही पोस्ट फक्त लाईक न करता,

तुमचा अनुभव आणि मत खाली नक्की लिहा.

कदाचित याच संवादातून

एखाद्या गावात पहिली चांगली आरोग्य सुविधा उभी राहील. ❤️......आदिम म्हणून 

#WorldHealthDay2026 🌍

#ग्रामीणआरोग्य 🏥

#गावआणिआरोग्य 🚑

#StandWithScience 🔬

#आरोग्यहा_हक्क 💚